Pierwsza Sobota Miesiąca -  6 czerwca 2020

6 czerwca 2020 - przypada 3. rocznica poświęcenia Polski Niepokalanemu Sercu Maryi. Sięgnijmy do listu pasterskiego Episkopatu Polski na 100. rocznicę fatimskich objawień. który wzywa do czynnego podjęcia Fatimskiego Przesłania poprzez praktykę pięciu pierwszych sobót miesiąca. czytaj...

 

Zapraszamy do wykorzystania medytacji pierwszosobotnich opracowanych przez Sekretariat Fatimski. Przygotowane są w różnych formatach i dostępne w dziale: Medytacje do pobrania.

 

Pierwsza sobota w miesiącu poświęconym Najświętszemu Sercu Maryi. Skłania do refleksji i przywołania treści fatimskich modlitw, w których wybrzmiewa nierozerwalna jedność Dwóch serc: Serca Jezusa i Maryi.

 

Anioł w Fatimie w 1916 roku:

-„O mój Boże, wierzę w Ciebie, uwielbiam Ciebie, ufam Tobie, kocham Cię. Proszę Cię, byś wybaczył tym, którzy nie wierzą, którzy Cię nie uwielbiają, którzy Cię nie kochają, którzy Ci nie ufają".
Po powtórzeniu tego trzy razy, powstał i powiedział:
-„Tak macie się modlić! Serce Jezusa i Maryi słuchają z uwagą waszych próśb". I zniknął.

 

Nagle zobaczyliśmy tego samego Anioła przed nami:
- „Co robicie? Módlcie się! Módlcie się dużo! Serce Jezusa i Maryi chcą przez was okazać (światu) wiele miłosierdzia. Ofiarujcie bezustannie Największemu modlitwy i umartwienia".

 

List Siostry Łucji do Matki Chrzestnej

Moja kochana Matko chrzestna!

Nie wiem, czy znasz już nabożeństwo pięciu sobót – wynagradzające Niepokalanemu Sercu Maryi. Ponieważ jest to rzecz nowa, pomyślałam, że Cię o nim poinformuję jako o czymś, o co prosiła nasza kochana Matka niebieska. Chcę powiedzieć Ci o tym nabożeństwie z uwagi na Jezusa, który wyraził życzenie, aby je praktykować. Myślę, że z tych powodów moja Chrzestna będzie szczęśliwa, nie tylko dowiadując się o tym, że w ten sposób może pocieszyć Jezusa poprzez jego praktykowanie; ale też mówiąc o nim innym i zachęcając ich do jego podjęcia.

 

Nabożeństwo to składa się z następujących elementów: przez pięć miesięcy, w pierwsze soboty, przyjmujemy Jezusa w Najświętszym Sakramencie, odmawiamy różaniec, spędzamy piętnaście minut towarzysząc Matce Najświętszej w rozważaniu tajemnic różańcowych i idąc do spowiedzi. To ostatnie można uczynić kilka dni wcześniej, a jeśli podczas tej spowiedzi zapomnimy wzbudzić intencję, możemy to uczynić podczas następnej spowiedzi, z zastrzeżeniem, że w pierwszą sobotę Komunia św. została przyjęta w stanie łaski z intencją wynagrodzenia za obrazy przeciwko Najświętszej Maryi Pannie i te, które zasmucają Jej Niepokalane Serce.

 

Myślę, ukochana Matko chrzestna, że będziemy szczęśliwi mogąc dać naszej najdroższej Matce niebieskiej ten dowód miłości, którego, jak wiemy, od nas oczekuje. Co do mnie muszę wyznać, że nigdy nie czułam się tak szczęśliwa niż kiedy przychodzi pierwsza sobota. Czy nie jest prawdą, że największym naszym szczęściem jest być całym dla Jezusa i Maryi, i kochać Ich, Ich wyłącznie, bezwarunkowo? Widzimy to jasno w życiu świętych… Byli szczęśliwi, bo kochali, a my, moja droga Matko chrzestna, musimy starać się kochać jak oni, nie tylko po to, by cieszyć się towarzystwem Jezusa, co jest najmniej ważną rzeczą – jeśli nie cieszymy się Jego towarzystwem tutaj, będziemy cieszyć się tam – ale po to, by dawać Jezusowi i Maryi pociechę bycia kochanymi. Jeżeli potrafimy zrobić to w ten sposób, że ujrzą się kochani, nie wiedząc przez kogo, i przez tą miłość wiele dusz zostanie uratowanych, to myślę, że rzecz jest warta zachodu. Ale ponieważ nie jest to dla nas możliwe, przynajmniej kochajmy Ich tak, aby mogli być kochani.

Do zobaczenia, najdroższa Matko chrzestna. Przytulam Cię do Najświętszych Serc Jezusa i Maryi.

 

 

Dwa Serca

Ks. Marian Kowalczyk SAC

 

Jubileusz setnej rocznicy objawień fatimskich zobowiązuje do modlitewnego posłużenia się słowami sługi Bożego Piusa XII, wypowiedzianymi podczas papieskiego zawierzenia świata podczas zawieruchy wojennej (31 X 1942): „Obecnie poświęcamy siebie na zawsze, o Matko nas wszystkich i Królowo świata, Twemu Niepokalanemu Sercu, by Twa miłość i opieka mogły przyśpieszyć tryumf Królestwa Bożego, a wszystkie narody, żyjąc w pokoju ze sobą i z Bogiem, mogły nazywać Cię Błogosławioną i śpiewać z Tobą, od krańca do krańca ziemi, wieczny Magnificat uwielbienia, miłości i wdzięczności Sercu Jezusowemu, w którym jedynym możemy znaleźć Prawdę, Życie i Pokój”.

 

Równoczesny kult Najświętszego Serca Jezusa i Niepokalanego Serca Maryi papież Pius XII potwierdził w encyklice Haurietas Aquas, ogłoszonej w roku 1956. Oto jedne z najbardziej doniosłych passusów tego dokumentu: „Aby z kultu Najświętszego Serca Jezusowego spłynęły obfite duchowe korzyści na rodziny chrześcijańskie, na wszystkich ludzi, niech wierni starają się dołączyć ściśle do tego kultu kult dla Niepokalanego Serca Maryi. W dziele Odkupienia z woli Bożej Najświętsza Panna Maryja była jak najściślej złączona z Chrystusem. Z miłości Chrystusa i Jego Męki oraz z miłości i cierpień Matki, wewnętrznie ze sobą złączonych, powstało nasze zbawienie. Wypada najoczywiściej, że skoro chrześcijanie przez Maryję od Chrystusa otrzymali Boże życie, by po spełnieniu kultu należnego Sercu Jezusa uczcili także Najsłodsze Serce Matki Niebieskiej pobożnością, miłością, dziękczynieniem, wynagrodzeniem. Zgodnie z tym przemądrym i łaskawym zarządzeniem Bożej Opatrzności i My sami poświęciliśmy uroczyście Kościół święty i cały świat Niepokalanemu Sercu Błogosławionej Dziewicy Maryi”.

 

Istota wspomnianego kultu dwóch serc zawiera świadome i całkowite wyrzeczenie się grzechu, uwodzicielstwa zła i szatana oraz nieodwołalne oddanie się Sercu Maryi a przez Nią Sercu Jezusa, jako odpowiedź na ich miłość. Akt tego poświęcenia odnawia i pogłębia chrzcielne oddanie się Bogu, którego ponowienie towarzyszyło nam podczas obchodów 1050-lecia Chrztu Polski w kwietniu roku 2016. W tym wyjątkowym roku towarzyszyły nam, płynące z inspiracji orędzia fatimskiego, słowa sługi Bożego Kard. A. Hlonda,  nawiązujące do aktu oddania naszego narodu na Jasnej Górze, 8 września 1946 r. Ówczesny prymas Polski był przekonany, iż „nastąpi wielki triumf Serca Matki Bożej, po którym dopiero zakróluje Zbawiciel nad światem przez Polskę”.

 

W powyższych słowach zawiera się wyobrażenie przymierza dwóch serc, która pojawia się w dekrecie o heroiczności cnót św. Jana Eudesa (1601-1680), uznanego za twórcę liturgicznego kultu Serca Jezusa i Maryi. W specjalnym tego opublikowanym w 1903 roku czytamy: „Płonąc sam szczególną miłością ku Najświętszym Sercom Jezusa i Maryi, powziął pierwszy – a nie było to bez natchnienia Bożego – myśl publicznego kultu ku ich czci. Należy go przeto uważać za ojca tego, tak miłego nam nabożeństwa. (...) Był także tego kultu doktorem, albowiem ku czci obu Serc ułożył oficjum i Mszę świętą. Był wreszcie ich apostołem, bo całym sercem przykładał się do szerzenia tego zbawiennego nabożeństwa”. Św. Jan Paweł II przypomniał, iż „od czasów św. Jan Eudesa, który w Sercu Maryi nauczył nas kontemplować samego Jezusa – Serce serc – oraz krzewić miłość do obojga, kult Najświętszego Serca Pana Jezusa rozpowszechnił się przede wszystkim dzięki świętej Małgorzacie Marii, zakonnicy ze zgromadzenia sióstr wizytek, żyjącej w Paray-le Monial. 11 czerwca 1899 r. papież Leon XIII w modlitwie prosił Boga – wzywając wszystkich biskupów do uczestnictwa w tym akcie – aby był Królem zarówno wszystkich wiernych, jak i tych, którzy Go porzucili lub Go nie znają, i błagał Go, aby ich doprowadził do prawdy i przywiódł do Tego, który jest Życiem. W encyklice Annum sacrum wyraził współczucie wszystkim ludziom, którzy są dalecy od Boga, oraz wolę poświęcenia ich Chrystusowi Odkupicielowi”.

 

Literalnie terminu „Przymierze Dwóch Serc” po raz pierwszy użył, w roku 1986, św. Jan Paweł II, który stwierdził: „Oddając się Sercu Maryi, odkrywamy pewną drogę do Najświętszego Serca Jezusa, symbolu miłosiernej miłości naszego Zbawiciela”. Droga do miłosiernej miłości Zbawiciela świata nie jest jednak prosta, o czym świadczą słowa Pani Fatimskiej wypowiedziane w lipcu 1917 r. do sługi Bożej Łucji, reprezentującej bł. Hiacyntę i Franciszka: „Musisz ofiarować się za grzechy. Kiedy to będziesz czynić, powtarzaj: «O Jezu, czynię to z miłości dla Ciebie i za nawrócenie grzeszników w łączności z Niepokalanym Sercem Maryi»”.